اولین خاطره ی زندگیم باتولد تو شکل گرفت

روزی که همراه بابا اومدم تا تو ومامان رو ببینم

اونروز که دو سال ویکماه ویکروزه بودم شاید نمی دونستم که همراه ترین ،مهربانترین ورازدارترین برام میشی

بهترینم تولدت مبارک

صد سال در ارامش وسعادت وسلامت زندگی کنی

از خونه ی دایی که تازه کشته شده بود برمیگشتم حیاط شلوغ بود مامان وبابا هم اونجا بودندهمه با هم رفتند ومن تنها اومدم توی خونه میدونستم کسی که دایی رو کشته میخواد من رو هم بکشه

نه ترسی داشتم و نه مقاومتی کردم فقط دستمو گذاشتم روی صورتم

تیر رو توی سرم شلیک کردخوشحال بودم و اروم، یه جور ارامش معنوی

شروع کردم به خوندن اشهد وتا انتها شمرده خوندم

اما وقتی که تموم شد یاد خونوادم افتادم

فکم دیگه داشت بی حس میشد ولی هنوز قدرت داشتم

عذاب وجدان گرفتم از اونهمه ارامش

چرا فراموش کرده بودم که خونوادم از مرگ من ناراحت میشن

شروع کردم شماره گرفتن

من ادرس رو چند بار تکرار کردم اما اونور خط ادما هی گوشی روبه هم دیگه میدادن

میگفتم که من خیلی فرصت ندارم اما بازم کسی ادرس منونمی نوشت

امروز همه ی شاعرای شهر بهش لبخند زدند اخه دخترک موهاشو شونه نکرده بود

یه حس

حسی که وقتی به سراغم میاد دلم میخواد پاهامو توی شکمم جمع کنم وسرم رو توی پاهام قایم کنم واونقدر جمع شم که توی کوچکترین فضاهاجاشم

توی یه جای تنگ بین تخت و دیوار

بهش میگفتن سنت(مقدس)ومثل همه ی چیزای مقدس
هر وقت مشکلی بودسراغشو میگرفتن

چقدر بی خاطره ست این روزهادوستشون ندارم مثل خودم

جسارتم یکی ازاون چیزهایی که تو این چند سال از دست دادم ازبس سعی میکنم با همه چیز کنار بیام وبا همه کس مدارا کنم که حالم ازخودم بدشده ازدوستای نزدیکم که منو تشویق به سازگاری میکنن بدم میاد

دلم یه داد بلند میخواداما اینقدر می سنجم وبالا پایین می کنم که اخرش ترجیح میدم سکوت کنم

ترسو شدم وبی اعتماد نسبت به خودم فکرمیکنم اگه دیگران میگن پس درسته

اااااااای چه صفاتی هچ وقت فکر نمیکردم یه همچین شخصیتی پیدا کنم این دلداری کوچیک هم که میگه این روحیات موقته دیگه ارومم نمی کنه دارن ریشه میدن تو تموم وجودم
دلم تصمیمای بزرگ میخواد
قدمهای بزرگ
از این کوچیک بودن محدودزندگی کردن وکلیشه شدن بدم میاد
اینقدر قالبی شدم که وقتی یه روز کلاس نمیرم میترسم از فکر همکلاسیهام استادم وحتا امتحانهایی که خیلی مونده تا شروع بشن

دوستت ندارم

اهای فلک که گردنت از همه مون بلندتره به ماکه خسته ایم بگوخونه ی باهار کدوم وره

وقتی یکی از شعرهای عمران صلاحی رو اینجامیذاشتم فکر نمی کردم هنوز یک هفته نشده از مرگش بنویسم

یادش گرامی

مود
باز تشریف بردم در مود افسردگی خدا رو شکر اگه تو هر مودی سخت میرم ورود به این یکی چند ثانیه بیشر طول نمی کشه اگه به همین سرعت تو مود درس میرفتم الان حتمن دانشمند بودم و اینهمه مجبور نبودم با خودم صحبت کنم قربون صدقه برم وکلی وعده وعید بدم تا دو کلمه درس بخونم